بازی وبلاگی است و حبه‏ انگور دعوتم کرده بگویم «من کی هستم؟!». خیلی خوشحال می‏شوم. دلم می‏خواهد چنان بازی کنم که دست همه را از پشت ببندم. اما همه چیز به همین سادگی نیست. خوب که فکر می‏کنم می‏فهمم کسی نیستم. و این می‏تواند چند دلیل داشته باشد. اول این‏که شاید زیاد به دیگران نزدیک نشده‏ام. یا حتی آنها به من. و این بد است. دوم این‏که احتمال می‏دهم فراموش کرده باشم دیگران مرا چه خوانده‏اند و می‏خوانند. و این هم خوب است و هم بد. سوم این‏که، سوم این‏که...بگذریم. راستش سومی‏اش را خودم هم نمی‏دانم.

بیشتر از همه و بهتر از همه، هر کجا که بابا را بشناسند، من «پسر بابا» هستم. یعنی هرجا سخن  از من است نام بابا می‏درخشد.
من «مُهندیس» هستم. وقتی وردست بابا با کارگر‏های افغانی سر و کله می‏زنم.
من «روی قالی چریده/می‏چرد» هستم. وقتی اشتها ندارم. همین است که شک دارند؛ من چطور قرار است آدم بشوم؟!
من «دُکی» هم اتاقی‏هایم بودم و هستم. به دلیلی که فکر می‏کنم خود PK و حسین و محمود و عباس هم نمی‏دانند چرا؟
من «عکاس باشی» هستم. وقتی دوربین روی دوش‏ام می‏اندازم و بیرون می‏زنم.
من «معتاد از دست رفته‏» هستم. وقتی پشت پی‏سی اینترنت‏دار نشسته‏ام.
من «Silent حال می‏کنی» هستم. وقتی پسر عمویم هر بار همراهم را برانداز می‏کند.
من «هنرمند هنردوست» هستم. وقتی بابا مرا به بعضی‏ها معرفی می‏کند.
من «آقای هیچی» هستم. وقتی پسر عمه زاده‏ام اصرار دارد قصه‏ی مرا تعریف کند.
من «هی تو! آره خودت و شما! بله شما» هستم. وقتی در تمام دوران مدرسه و دانشگاه کسی از معلم‏ها و استاد‏هایم مرا به اسم نشناخت.
من «وسواس» هستم. وقتی همیشه سعی می‏کنم در لیوان خودم آب بخورم. یا وقتی در تمام کار‏ها به جزییات دقت می‏کنم.
من «دقیقه‏ی نودی» هستم. وقتی برای مهمانی و مسافرت آخر از همه حاضر می‏شوم.
من «بابا تو دیگه کی هستی» هستم. وقتی یک درس را پنج بار حذف کردم. نه به خاطر این‏که پروژه داشته باشد. نه به خاطر این‏که بلد نباشم. نه به خاطر این‏که فقط یک استاد این درس را ارائه کند و من با او یا او با من لج باشد. دقیقاً به خاطر اینکه یافتن دلیل برای این شاهکارم در دست اقدام است.
من «فرهیخته و روشنفکر» هستم. این را برادرم با لج و غیظ می‏گوید. وقتی در یک قدمی نیمه شب کنترل تی‏وی دست من باشد. یک طرف دو قدم مانده به صبح باشد و طرف دیگر هشدار برای کبرا 11.
من «محمد» هستم. وقتی همسایه‏ی قدیمی‏مان، بابای فرهاد عمری است مرا با پسر عمویم اشتباه گرفته و من هیچ وقت نخواسته‏ام بگویم اشتباه می‏کند. من محمد نیستم.
من «گیرینف» هستم. وقتی مدام نکته‏هایی باریک‏تر از مو را به اهل خانه، مخصوصاً برادرم گوشزد می‏کنم. البته اگر با من بود دوست داشتم در این مورد «زیرنویس» خطاب‏ام می‏کردند.
من احتمالاً «ضد حال و پاستوریزه و بچه مثبت و بی‏کلاس و سوسول و بچه ننه و...» هستم. وقتی به خیلی از جوک‏ها نمی‏خندم. وقتی کله‏پاچه و سیراب شیردان نمی‏خورم. وقتی در حافظه‏ی تلفن همراهم کیلیپ خفن و حتی غیر خفن ندارم. وقتی حرف‏های بد نمی‏زنم. وقتی کت و شلوار می‏پوشم ولی کروات نمی‏بندم. وقتی جا‏های بد نمی‏روم. وقتی همیشه به یاد خانه‏ام.
من «تیرمن» هستم. حتی برای آنها که بعد‏ها بیرون از این دنیای مجازی مرا دیدند.

پی‏نوشت
_ اصل عبارت«روی قالی چریده/می‏چرد» یک کنایه‏ به زبان ترکی است.
_ نون اوّل نامه و سین و برون بیایند بازی!
_ بعد‏التحریر: خودمونیم. فکر نمی‏کردم بتونم برای خودم چهر‏ه‏ای تا این اندازه نورانی ترسیم کنم. ولی انگار شده!

تنها نشسته‏ام و بازی را با دلسردی تمام تماشا می‏کنم. داور چهارم وقت اضافه را اعلام می‏کند؛ سه دقیقه. به خودم می‏گویم اگر فیلیپه ملو جدا از گل به خودی‏اش آن خطای ناجوانمردانه/ ناشیانه را مرتکب نشده بود، شاید حالا تیمشان بهتر و بیشتر از این‏ها حمله می‏کرد. در همین فکر‏ها هستم که صدای مادر سینا رشته‏ی افکارم را پاره می‏کند؛ «سینا! سینا! برزیل حذف شد.» به خودم می‏آیم. داور سوت پایان را زده و گزارشگر خوشمزگی‏اش گل کرده؛ «حالا دلمون برای لباس پوشیدن‏های دونگا تنگ می‏شه.»
همه چیز تمام شده و دوربین‏ها دارند تقابل غم و شادی، آه و سرور را به تصویر می‏کشند که زنگ در خانه‏‏مان به صدا در می‏آید. باز می‏کنم. برادرم است. بی‏درنگ خودش را می‏اندازد تو. قبل از هرچیز با لحنی که معلوم نیست از روی ناراحتی است یا خوشحالی می‏گوید: «برزیل حذف شد.» بلافاصله بعدش به چراغ‏های خانه اشاره می‏کند و می‏گوید: «این‏ها را چرا روشن نکردی؟» سوال عجیبی نیست ؛اما تعجب می‏کنم و می‏روم که چراغ‏ها را روشن کنم...

پی‏‏نوشت
_ من هیچ وقت طرفدار برزیل نبوده‏ام. اما جام جهانی بدون برزیل چیزی کم دارد و جای ستاره‏‏های طلایی‏اش خالی خواهد بود.
_ سینا اینا همسایه‏ی طبقه‏ی پایینی ما هستند. اغلب وقتی در پارکینگ یا حیاط بازی می‏کند مادرش از داخل راهپله صدایش می‏زند. سینای ده_پانزده ساله عاشق فوتبال است و شاید چون بیشتر از من فوتبال سرش می‏شود طاقت باخت برزیل را نداشته با توپش از خانه‏شان بیرون زده بود.
_ برادرم همراه باقی اعضای خانواده‏‏مان بازی را با رادیوی ماشین‏ دنبال می‏‏کرده‏اند.
_ بعد‏التحریر: بازی غنا_اوروگوئه نشان داد چرا فوتبال ورزش ذاتاً جذابی است. و البته خیلی چیز‏های دیگر را که گفتنش با دیدنش در لحظه زمین تا آسمان فرق دارد.

این زمان وابسته، دیکتاتورترین بعد زندگی‏ است که همه دچارش هستیم و من از همه بیشتر. داشتنش یک درد است و نداشتنش یک درد دیگر. با من اگر بود دنیا را بی‏زمان می‏خواستم. دنیایی که در آن هیچ وقتی نیست؛ که بخواهد زود یا دیر باشد. فقط حیفم می‏آید از طلوع و غروبی که خورشید نداشت. و آن لذت ناب بی‏قراری برای رسیدن، دیدن و شدن...

 آن روز بعد از امتحان، وقتی گرد حوض پارک در پی آب بودیم، همکلاسی‏ام گفت: باور را در جعبه بگذار و بنویس شکستنی است.

دیشب در میدان شهر قرار داشتیم؛
من، قطره‏های اغتشاشگر باران و عینکم!

گاهی وقتی دور هم جمع‏ایم و حرف شهر و زندگی شهری می‏شود؛ همگی متفق‏القول از تهران می‏گذریم و به زندگی در شهر‏های کوچک‏تر یا حتی جایی که یک خانه و خانواده‏ هم نیست می‏رسیم. خودم به تنهایی راجع به این موضوع زیاد فکر کرده‏ام. اینکه از تهران بگذرم و بروم در یک شهر کوچکتر زندگی کنم. همیشه هم یکی از بزرگ‏ترین دلایلم این بوده که تهران زیادی شلوغ است. باید جایی زندگی کرد که وقتی در پیاده‏رو، پارک و بازارش قدم میزنی دم به دقیقه تنت به تن بقیه نخورد. که احساس نکنی همه نگاهت می‏کنند و یکریز تو را زیر نظر دارند و خیلی موقعیت‏های ناخوشایند و ناخواسته‏ی دیگر که وقتی تنها باشی هیچ وقت اتفاق نمی‏افتد.
اما شب‏ها و روزهایی هست که سخت از این تصمیمم پشیمان می‏شوم و احساس می‏کنم هیچ جا تهران نمی‎شود. مثلاً شب آخرین چهارشنبه‏ی هر سال؛ چهارشنبه سوری‏ها با اینکه همیشه در خانه‏ام و احتمالاً گرم خانه ‏تکانی و دیگر کارهای شب عیدم اما دوست ندارم هیچ جای دیگر به غیر از شهر تهران باشم. دلم می‏خواهد باشم و صدای شادی مردم شهرم را بشنوم. البته اگه بشود اسمش را شادی گذاشت. می خواهم باشم و تصور کنم جای‏جای این شهر دقیقاً چه خبر است؟
یا چهار روز اول تعطیلات نوروز؛ که تهران خلوت‏ترین روزهایش را تجربه می‏کند و ترافیک یا نیست یا خیلی سبک و روان است و هوایش تمیزتر از همیشه است و سبزی فروشی‏ها و مشاورین املاکش تعطیل‏اند و هر لحظه آدم‏های بیشتری خوشحال و خندان با دسته‏های گل از گل‏فروشی‏هایش بیرون می‏آیند و سوار ماشینی می‏شوند که تمام اعضای خانواده تر و تمیز در آن نشسته‏اند و قرار است جایی بروند. و البته قیافه‏ی چهار‏راه‏ها و میدان‏هایش که با سه_چهار روز پیش زمین تا آسمان فرق می‏کند.
یا شب‏های منتهی به انتخابات رئیس جمهموری که انگار عروس‏کشون است و تا خود نیمه‏های شب و حتی بعد از آن مخلوط بوق_شعار به گوش می‏رسد و تو خداخدا می‏کنی همه‏ی آن‏ها طرفدار نامزد مورد علاقه‏ی تو باشند و...

پی‏نوشت
_ خیلی وقت پیش، دوستم مرا به بازی دعوت کرده بود. فکر کنم الان بازی کردم.

پی‏نوشت
_ ممنون که زبونم رو بند آوردی!
_ می شه حدس زد عکس بالا کجا گرفته شده. زیاد سخت نیست!