تیرمن

زنده به گم

tirman — Thu, 26 Aug 2010 21:26:18 GMT

گم شده‏ام
یابنده مرا به اینجانب تحویل دهد
و از دریافت مژدگانی صرف‏نظر کند
.
.
.
بیا پیش از آن تو
            در دهانم بریز
چند قطره شعر نو
             و با آن عکس یادگاری
بده قلقلک نوک دماغم را
خرچنگ غورباغه، بلند و رسا
                              مرا به نام کوچکم صدا بزن
با دست سنگین خاطره‏ها
                           سیلی
                                محکم به صورتم بزن
بیا با یک خبر داغ تکانم بده
                       بگو که زنده‏ام
                                   این را تو نشانم بده
.
.
.

اگر گمم
بگذار زنده باشم
بگذار زنده بیابند مرا

مأموریت‏ عکاسانه

tirman — Thu, 05 Aug 2010 08:42:18 GMT

عکس زیر نمایی است از طلوع خورشید و کوه دماوند که در شعاع 185 کیلومتری‏ آن ثبت شده است.

پی‏نوشت

_ آنجا اينجا بود.

ت مثل تنبلی، مثل تلاش؛ تلاش برای تنازع بقا

tirman — Sun, 25 Jul 2010 21:21:18 GMT

خوب تعریف من از تنبلی این است که در حالت کلی اگر توانایی انجام کاری را داشته باشی و آن کار را انجام ندهی تنبلی کرده‏ای. باید اضافه کرد که دوست داشتنِ آن کار، تنبلی را گسترش می‏دهد و نیاز داشتن به آن کار، این گستردگی را ژرفا می‏بخشد.
مثلاً اگر من توانایی خلبان شدن را داشته باشم و برای برای خلبان شدن تلاشی نکنم؛ در حالت کلی تنبلی کرده‏ام. و این تنبلی بیشتر خودش را نشان خواهد داد اگر خلبانی را دوست داشته باشم. حالا اگر خلبانی برای من یک نیاز باشد تا جایی که می‏شده و جا داشته تنبلی کرده‏ام. تعارف که نداریم!
شاید بتوان گفت که تنبلی هم ذهنی است و هم جسمی. ذهنی اش مثل تنبلی در روابط انسانی که این یکی خودش مثل پاسخ ندادن به کامنت‏های یک پست بعد از هفته‏ها است و مثل فکر نکردن در‏باره‏ی عاقبت ‏کار و حتی کتاب نخواندن و البته تنبلی در خودشناسی که به نظرم این یکی خودش شاه‏کلید است. و تنبلی جسمی مثل سفر نرفتن، زیاد خوابیدن، ورزش نکردن و تمام آن کار‏هایی که با شنیدن واژه‏ی تنبلی به ترتییب اولویت در ذهن هر آدمی نقش می‏بندد.
و البته در باره‏ی این‏که به نظر من تنبلی عادت است یا صفت، نسبی است یا مطلق، بد است یا خیلی بد و حتی این‏که من تنبل هستم یا نه و خیلی چیز‏های دیگر می‏توان به تفضیل نوشت. اما گاهی فکر کردن بهتر از نوشتن است.

بابا تو دیگه کی هستی؟!

tirman — Mon, 12 Jul 2010 13:08:18 GMT

بازی وبلاگی است و حبه‏ انگور دعوتم کرده بگویم «من کی هستم؟!». خیلی خوشحال می‏شوم. دلم می‏خواهد چنان بازی کنم که دست همه را از پشت ببندم. اما همه چیز به همین سادگی نیست. خوب که فکر می‏کنم می‏فهمم کسی نیستم. و این می‏تواند چند دلیل داشته باشد. اول این‏که شاید زیاد به دیگران نزدیک نشده‏ام. یا حتی آنها به من. و این بد است. دوم این‏که احتمال می‏دهم فراموش کرده باشم دیگران مرا چه خوانده‏اند و می‏خوانند. و این هم خوب است و هم بد. سوم این‏که، سوم این‏که...بگذریم. راستش سومی‏اش را خودم هم نمی‏دانم.

بیشتر از همه و بهتر از همه، هر کجا که بابا را بشناسند، من «پسر بابا» هستم. یعنی هرجا سخن از من است نام بابا می‏درخشد.
من «مُهندیس» هستم. وقتی وردست بابا با کارگر‏های افغانی سر و کله می‏زنم.
من «روی قالی چریده/می‏چرد» هستم. وقتی اشتها ندارم. همین است که شک دارند؛ من چطور قرار است آدم بشوم؟!
من «دُکی» هم اتاقی‏هایم بودم و هستم. به دلیلی که فکر می‏کنم خود PK و حسین و محمود و عباس هم نمی‏دانند چرا؟
من «عکاس باشی» هستم. وقتی دوربین روی دوش‏ام می‏اندازم و بیرون می‏زنم.
من «معتاد از دست رفته‏» هستم. وقتی پشت پی‏سی اینترنت‏دار نشسته‏ام.
من «Silent حال می‏کنی» هستم. وقتی پسر عمویم هر بار همراهم را برانداز می‏کند.
من «هنرمند هنردوست» هستم. وقتی بابا مرا به بعضی‏ها معرفی می‏کند.
من «آقای هیچی» هستم. وقتی پسر عمه زاده‏ام اصرار دارد قصه‏ی مرا تعریف کند.
من «هی تو! آره خودت و شما! بله شما» هستم. وقتی در تمام دوران مدرسه و دانشگاه کسی از معلم‏ها و استاد‏هایم مرا به اسم نشناخت.
من «وسواس» هستم. وقتی همیشه سعی می‏کنم در لیوان خودم آب بخورم. یا وقتی در تمام کار‏ها به جزییات دقت می‏کنم.
من «دقیقه‏ی نودی» هستم. وقتی برای مهمانی و مسافرت آخر از همه حاضر می‏شوم.
من «بابا تو دیگه کی هستی» هستم. وقتی یک درس را پنج بار حذف کردم. نه به خاطر این‏که پروژه داشته باشد. نه به خاطر این‏که بلد نباشم. نه به خاطر این‏که فقط یک استاد این درس را ارائه کند و من با او یا او با من لج باشد. دقیقاً به خاطر اینکه یافتن دلیل برای این شاهکارم در دست اقدام است.
من «فرهیخته و روشنفکر» هستم. این را برادرم با لج و غیظ می‏گوید. وقتی در یک قدمی نیمه شب کنترل تی‏وی دست من باشد. یک طرف دو قدم مانده به صبح باشد و طرف دیگر هشدار برای کبرا 11.
من «محمد» هستم. وقتی همسایه‏ی قدیمی‏مان، بابای فرهاد عمری است مرا با پسر عمویم اشتباه گرفته و من هیچ وقت نخواسته‏ام بگویم اشتباه می‏کند. من محمد نیستم.
من «گیرینف» هستم. وقتی مدام نکته‏هایی باریک‏تر از مو را به اهل خانه، مخصوصاً برادرم گوشزد می‏کنم. البته اگر با من بود دوست داشتم در این مورد «زیرنویس» خطاب‏ام می‏کردند.
من احتمالاً «ضد حال و پاستوریزه و بچه مثبت و بی‏کلاس و سوسول و بچه ننه و...» هستم. وقتی به خیلی از جوک‏ها نمی‏خندم. وقتی کله‏پاچه و سیراب شیردان نمی‏خورم. وقتی در حافظه‏ی تلفن همراهم کیلیپ خفن و حتی غیر خفن ندارم. وقتی حرف‏های بد نمی‏زنم. وقتی کت و شلوار می‏پوشم ولی کروات نمی‏بندم. وقتی جا‏های بد نمی‏روم. وقتی همیشه به یاد خانه‏ام.
من «تیرمن» هستم. حتی برای آنها که بعد‏ها بیرون از این دنیای مجازی مرا دیدند.

پی‏نوشت
_ اصل عبارت«روی قالی چریده/می‏چرد» یک کنایه‏ به زبان ترکی است.
_ نون اوّل نامه و سین و برون بیایند بازی!
_ بعد‏التحریر: خودمونیم. فکر نمی‏کردم بتونم برای خودم چهر‏ه‏ای تا این اندازه نورانی ترسیم کنم. ولی انگار شده!

دعا به جان آقای طاهری

tirman — Tue, 06 Jul 2010 18:57:18 GMT

شنبه: خدا کند آن قدر باران بیاید که سقف خانه‏ی آقای طاهری چکه کند و نتواند به مدرسه بیاید. آن وقت آقای ناظم، کلاس را تعطیل می‏کند و ما می‏رویم دنبال فوتبال.
یکشنبه: حدا کند آقای طاهری پادردش عود کند. آن وقت آقای ناظم، کلاس را تعطیل می‏کند و ما می‏رویم دنبال فوتبال.
دوشنبه: خدا کند برای آقای طاهری صدتا مهمان برسد. آن وقت آقای ناظم، کلاس را تعطیل می‏کند و ما می‏رویم دنبال فوتبال.
سه‏شنبه: حدا کند آقای طاهری دستش را با چاقو ببرد. آن وقت آقای ناظم، کلاس را تعطیل می‏کند و ما می‏رویم دنبال فوتبال.
چهارشنبه: خدا کند آقای طاهری در خیابان با آقای صاحبخانه مشغول صحبت شود. آن وقت آقای ناظم، کلاس را تعطیل می‏کند و ما می‏رویم دنبال فوتبال.
پنج‏شنبه: خدا کند آقای طاهری سرما بخورد و نتواند به مدرسه بیاید. آن وقت آقای ناظم، کلاس را تعطیل می‏کند و ما می‏رویم دنبال فوتبال.
جمعه: آن قدر باران آمده که سقف خانه‏ی آقای طاهری چکه می‏کند؛ پا دردش هم عود کرده؛ صدتا مهمان هم برایش رسیده؛ دستش را هم با چاقو بریده و موقعی که برای پانسمان زخم دستش به درمانگاه می‏رفته، در خیابان با آقای صاحبخانه رو‏به‏رو شده و آن قدر ایستاده و با او حرف زده که سرما خورده و بستری شده است. حالا ما باید فوتبال روز جمعه را تعطیل کنیم و دستجمعی همراه آقای ناظم به عیادت آقای طاهری برویم.

[منوچهر احترامی]

ستاره‏های طلایی دیگر نمی‏درخشند...

tirman — Fri, 02 Jul 2010 22:13:18 GMT

تنها نشسته‏ام و بازی را با دلسردی تمام تماشا می‏کنم. داور چهارم وقت اضافه را اعلام می‏کند؛ سه دقیقه. به خودم می‏گویم اگر فیلیپه ملو جدا از گل به خودی‏اش آن خطای ناجوانمردانه/ ناشیانه را مرتکب نشده بود، شاید حالا تیمشان بهتر و بیشتر از این‏ها حمله می‏کرد. در همین فکر‏ها هستم که صدای مادر سینا رشته‏ی افکارم را پاره می‏کند؛ «سینا! سینا! برزیل حذف شد.» به خودم می‏آیم. داور سوت پایان را زده و گزارشگر خوشمزگی‏اش گل کرده؛ «حالا دلمون برای لباس پوشیدن‏های دونگا تنگ می‏شه.»
همه چیز تمام شده و دوربین‏ها دارند تقابل غم و شادی، آه و سرور را به تصویر می‏کشند که زنگ در خانه‏‏مان به صدا در می‏آید. باز می‏کنم. برادرم است. بی‏درنگ خودش را می‏اندازد تو. قبل از هرچیز با لحنی که معلوم نیست از روی ناراحتی است یا خوشحالی می‏گوید: «برزیل حذف شد.» بلافاصله بعدش به چراغ‏های خانه اشاره می‏کند و می‏گوید: «این‏ها را چرا روشن نکردی؟» سوال عجیبی نیست ؛اما تعجب می‏کنم و می‏روم که چراغ‏ها را روشن کنم...

پی‏‏نوشت
_ من هیچ وقت طرفدار برزیل نبوده‏ام. اما جام جهانی بدون برزیل چیزی کم دارد و جای ستاره‏‏های طلایی‏اش خالی خواهد بود.
_ سینا اینا همسایه‏ی طبقه‏ی پایینی ما هستند. اغلب وقتی در پارکینگ یا حیاط بازی می‏کند مادرش از داخل راهپله صدایش می‏زند. سینای ده_پانزده ساله عاشق فوتبال است و شاید چون بیشتر از من فوتبال سرش می‏شود طاقت باخت برزیل را نداشته با توپش از خانه‏شان بیرون زده بود.
_ برادرم همراه باقی اعضای خانواده‏‏مان بازی را با رادیوی ماشین‏ دنبال می‏‏کرده‏اند.
_ بعد‏التحریر: بازی غنا_اوروگوئه نشان داد چرا فوتبال ورزش ذاتاً جذابی است. و البته خیلی چیز‏های دیگر را که گفتنش با دیدنش در لحظه زمین تا آسمان فرق دارد.

تیرِ من

tirman — Mon, 28 Jun 2010 18:34:18 GMT

به این فکر می‏کنم که این وبلاگ به چه دردی می‏خورد؟ نه بازتابی از حال و روز شهر و کشورم در آن به چشم می‏خورد و نه نمودار حال و روز خودم را به تصویر می‏کشد. نه جایی است برای ادامه دادن دوستی‏های قدیمی و نه جایی که فکر کنی تویی و خدای خودت.
شاید فقط به این درد می‏خورد که یادم باشد سالی یک‏ روز هست که زندگی من از نو شروع می‏شود. متولد می‏شوم و باید ادامه بدهم. راه درست را انتخاب کنم و درست بروم. و متاسفم برای خودم که چند سالی‏ است این‏ها را فراموش کرده‏ام و متولد نمی‏شوم.

_پی‏نوشت
دوست ندارم کسی برایم جشن بگیرد. تبریک بگوید یا حتی به رویش خودش بیاورد. خدایا حساب تو جدا است. منتظر هدیه‏ات می‏مانم.

هیچ وقتی نیست

tirman — Fri, 18 Jun 2010 19:40:18 GMT

این زمان وابسته، دیکتاتورترین بعد زندگی‏ است که همه دچارش هستیم و من از همه بیشتر. داشتنش یک درد است و نداشتنش یک درد دیگر. با من اگر بود دنیا را بی‏زمان می‏خواستم. دنیایی که در آن هیچ وقتی نیست؛ که بخواهد زود یا دیر باشد. فقط حیفم می‏آید از طلوع و غروبی که خورشید نداشت. و آن لذت ناب بی‏قراری برای رسیدن، دیدن و شدن...

غم خوش گذشته‏ها

tirman — Sun, 06 Jun 2010 20:08:18 GMT

یک چیز‏هایی در زندگی من هست که دوگانگی درش موج می‏زند. مثل وقت‏هایی که با دوستی، آشنایی یا حتی تنها جایی می‏روم که رفته باشیم و خوش بگذرانیم. می‏رویم و خوش هم می‏گذرانیم. اما دقیقاً از لحظه‏‏‏ی بعد ماجرا تا سال‏ها بعدش، مرا بد جوری حس غربت و غم و اندوه می‏گیرد. نمی‏دانم دلم برای آن لحظه‏ها تنگ می‏شود یا مسئله یک چیز دیگر است. نمی‏دانم.
این را نوشتم که بگویم فکر کردن به قرار شنبه‏‏ی من و محمود؛ و به لحظه لحظه‏اش خوشحالم نمی‏کند. برعکس اندوهگین‏ام می‏کند. و این به همین قرار خلاصه نمی‏شود. از سفر مشهد با همکلاسی‏های دوران دبیرستان بگیر تا همین زمستان گذشته؛ دارآباد من و عباس. همه‏اش همین بوده.

بزرگ شدن خوب است یا بد؟

tirman — Mon, 24 May 2010 20:31:18 GMT

هیچ وقت نفهمیدم بزرگ شدن خوب است یا بد؟ اما بیشتر ظنّم به بدی‏اش می‏رود!

پی‏نوشت
_ پثط ربتدار!